poniedziałek, 24 maja 2010

II wojna światowa

Działania wojenne przyniosły ze sobą bezpośrednią konfrontację czołgów. Wszystkie strony wyciągnęły z niej wnioski i powstały nowe konstrukcje.
Po stronie radzieckiej powstał IS-2 (od Iosif Stalin), będący następcą czołgu KW. Miał on 122 mm armatę i pancerz czołowy o grubości 120 mm. Przy masie 46 ton był bardzo groźnym przeciwnikiem dla nowych typów czołgów niemieckich: średniego PzKpfw V "Panther" z 1943 roku i ciężkiego PzKpfw VI "Tiger", który pojawił się już pod koniec 1942.

"Tiger" ważył 56 ton,
był uzbrojony w znakomitą armatę kalibru 88 mm (przekonstruowana przeciwlotnicza), dwa karabiny maszynowe,
rozwijał 37 km/h
miał 102 mm pancerz czołowy.
Pod koniec wojny Niemcy wprowadzili odmianę o nazwie "Tygrys królewski".
Czołg ten miał
-masę 70 ton,
-wydłużoną armatę kalibru 88 mm o większej prędkości wylotowej pocisków i tym samym większej skuteczności
-pancerz sięgającym 185 mm grubości.
Podane wartości pancerza są jednak nieobiektywne - w momencie wprowadzenia do służby Tygrysów królewskich niemiecka stal z braku surowców była już znacznie gorszej jakości niż ta stosowana w czołgach radzieckich.
Tygrysy były jednak napędzane jeszcze silnikami benzynowymi, podczas gdy radzieckie od początku wojny miały wyłącznie lepsze silniki Diesla.
Silnik Diesla miał zwłaszcza tę zaletę, że używane w nim paliwo (w przeciwieństwie do benzyny) rzadko zapalało się od trafienia czołgu przez wroga. Ponadto silnik Diesla szybciej uzyskuje moment obrotowy co jest istotne w warunkach terenowych.

Armia amerykańska używała kilku typów czołgów. Najbardziej znanym z nich jest M4 Sherman, opracowany w 1940 roku.
Początkowo miał masę 31 ton i krótkolufową armatę kalibru 75 mm;
pod koniec wojny pojawiły się wersje z armatami:
długolufową kalibru 76 mm,
brytyjską 17-funtową (76,2 mm),
a nawet haubicą 105 mm.
Zaletą tego czołgu była przede wszystkim łatwość jego masowej produkcji, a przez to duża przewaga liczebna nad czołgami niemieckimi (w sumie, do zakończenia produkcji w 1945 roku, powstało ponad 40 tysięcy czołgów M4).
Do najważniejszych wad natomiast należały
-wysoka sylwetka;
-słabe opancerzenie względem niemieckiej broni przeciwpancernej (która była przystosowanej do zwalczania znacznie lepiej opancerzonych radzieckich czołgów);
-niska siła ognia, szczególnie w wypadku wozów z podstawową armatą 75 mm.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz