środa, 26 maja 2010

Nóż w plecy. Produkcja

T-34 stał się przyczyną zmian w sowieckim przemyśle.
Był najmocniej opancerzonym czołgiem średnim wyprodukowanym do tej pory w ZSRR.
Jego podzespoły wytwarzano w różnych fabrykach:
-Charkowska Fabryka Paliwowa nr 75 zaopatrywała model w silnik W-2,
-Leningradzka Fabryka Kirowska (dawny zakład przemysłowy Putiłowa) stworzyła oryginalne działo L-11,
-Fabryka Dynamo w Moskwie produkowała elementy elektryczne.
Czołgi były konstruowane początkowo w:
-KhPZ nr 183,
-na początku 1941 w Stalingradzkiej Fabryce Traktorów (STZ),
-ich produkcja seryjna rozpoczęła się w lipcu w Fabryce "Krasnoje Sormowo" nr 112 w Gorkim.
Czasem pojawiały się problemy z wadliwymi płytami pancernymi.
Z powodu deficytu nowych silników diesla W-2 czołgi T-34, początkowo produkowane w fabryce w Gorkim, zostały wyposażone w stosowane w czołgach BT, spalające benzynę silniki lotnicze MT-17 oraz niedoskonałe technicznie:
skrzynię biegów i sprzęgło.
Jedynie czołgi dowódców kompanii mogły być wyposażone w radiostacje; odbiorniki były drogie. Działo L-11 nie spełniało oczekiwań polowych.
Biuro projektowe Wasilija Grabina w Fabryce nr 92 w Gorkim zaprojektowało lepsze działo F-34 76,2 mm.
Wysocy urzędnicy nie chcieli wydać zgody na ich produkcję, jednak fabryka w Gorkim oraz KhPZ rozpoczęły pracę nad nowym projektem działa. Oficjalną zgodę otrzymano w późniejszym terminie od Państwowego Komitetu Obrony po wysłanych pochwałach dowództwa wojskowego za skuteczność czołgu w polu.

Nastąpiły naciski polityczne konserwatywnych członków armii. Zamierzali oni przywrócić seryjną produkcję
starszych T-26
i czołgów BT,
dążyli również do zatrzymania produkcji T-34.
Powodem tego były prowadzone prace nad projektem udoskonalonego T-34M.
Niespodziewany atak Niemiec na Związek Radziecki 22 czerwca 1941 (Plan Barbarossa) zmusił ZSRR do zatrzymania dalszych prac projektowych nad nowymi modelami czołgów i przestawienia się na masową produkcję czołgów.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz